مقدمه
در میان افزودنی های غذایی جیر ههای دام های پرواری می توان از یونوفرها نام برد. یونوفر ها به دلیل خاصیت حمل یون به این نام معروف هستند. یونوفرها انتشاریون ها را از غشاء لیپیدی باکتری ها و پروتوزوآها تسهیل می کنند. یونوفر ها به طور گسترده ای در دنیا در صنعت دامپروری مورد استفاده قرار می گیرند. تنها در میان یونوفرها موننسین و لازالوسید توسط اداره کل دارو وخوراک آمریکا به عنوان افزودنی خوراک دام ها موردتائید قرار گرفته است. مزایای اقتصادی استفاده از موننسین شامل بهبود بازده غذا، اضافه وزن و کاهش شیوع بیماری و مرگ و میر است (ناگاراجا، 1995 ؛ مک .( گوفی و همکاران، 2001 استفاده از موننسین باعث تغییر در نسبت اسیدهای چرب فرار و تولید بیشتر اسید پروپیونیک و همچنین کاهش تولید متان می شود و بدین ترتیب راندمان دام های پرواری افزایش می یابد، زیرا کربن و انرژی ابقا شده برای رفع نیازهای متابولیکی حیوان افزایش می یابد. همچنین اسید پروپیونیک با راندمان بهتری مورد استفاده دام های پرواری قرار میگیرد زیرا حرارت افزایشی کمتری نسبت به استات تولید م یکند (چالوپا و همکاران، 1980) اسید پروپیونیک که در نتیجه اثر موننسین افزایش می یابد ممکن است در گلوکونئوژنز مورد استفاده قرار بگیرد، درنتیجه در مصرف اسیدهای آمین های که برای تولید گلوکز دآمینه می شوند صرفه جویی می شودن(وکلز و همکاران، 1978 )موننسین سبب کاهش خوراک مصرفی و در نتیجه بهبود ضریب تبدیل خوراک در دام ها می گردد. کاهش درمصرف خوراک در حیواناتی که از موننسین تغذیه می شوند به این علت است که موننسین بازده خوراک راافزایش داده، در نتیجه حیوان مصرف خوراک را تا حدی که بتواند انرژی خود را تأمین کند، تنظیم م ینماید.موننسین همچنین حرکات شکمبه ای را کاهش می دهد. بدین ترتیب یک منطق فیزیولوژیکی برای پر شدن دستگاه گوارش و کاهش مصرف خوراک وجود خواهد داشت(ناگاراجا، 1995 ) تغییر ناگهانی جیره از کنسانتره کم به جیره با کنسانتره بالا یا تغذیه طولانی مدت با مواد کنسانتره ای منجر به بروز عارضه اسیدوز می شود. غلات بیشتر از نشاسته و قند تشکیل شده اند. مواد نشاسته ای خیلی سریع در شکمبه تخمیر شده و تبدیل به گلوکز می شوند و گلوکز هم تبدیل به اسید لاکتیک می شود. اسید لاکتیک به خودی خود مضر نیست. ولی تغییر ناگهانی جیره به جیره غنی از غلات باعث می شود که باکتر یها قادر به سازگاری سریع با تولید زیاد اسید لاکتیک نباشند. در نتیجه استرپتوکوکوس که عامل اصلی ایجاد (Streptococcus bovis) بویس اسیدوز است تکثیر می یابد (قربانی، 2002 ). از آنجایی که از (Streptococcus bovis) استرپتوکوکوس بویس سویه های حساس به یونوفر است بنابراین با افزودن یونوفرها به جیره، انتظار می رود جمعیت استرپتوکوکوس بویس در شکمبه کاهش یابد (یوسفی، 1997 ). بنابراین، کنترل اسیدوز همراه با سایر منافع استفاده از موننسین امکان پذیر می باشد. هدف از انجام این آزمایش بررسی سطوح مختلف موننسین و بهترین سطح آن جهت استفاده در جیره بره های پرواری و تأثیر آن بر متابولیت های خونی بود.
متن کامل مقاله در ادامه مطلب/pdf
hi